فراخوانی ...
esar.ir
 
سبکبالان عرش
کمین عراقی ها برای خلبان هلی کوپتر نسخه چاپی RSS
  • کمین عراقی ها برای خلبان هلی کوپتر کمین عراقی ها برای خلبان هلی کوپتر
    دوشنبه 17 شهریور 1393 ساعت 12:12

    از جاده بیرون آمدیم و شروع به جلو رفتن کردیم. بلدچی مان، چند اسم را صدا کرد که یکباره با دو صدای متفاوت از دو جهت مخالف روبه رو شدیم. یک صدای «زمخت»؛ اما آرام می گفت: «طرف ما بیائید!» و یک صدای دیگری بلند می گفت: «طرف ما». دو دل مانده بودیم و مردد بودیم که چه کار کنیم که ...

    جملات بالا بخشی از خاطراتی یکی از خلبانان هوانیروز از انجام مأموریتی در جزیره مجنون است.

    به گزارش سرویس «فرهنگ حماسه» خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، جملات بالا بخشی از خاطرات سرهنگ خلبان «کاووس جهانگیری» است. وی تعریف می کند: به اتفاق چند نفر از جمله خلبان محمد خیری یزدی، به عنوان افسران رابط از اصفهان عازم اهواز و «شادگان» شدیم. به شب خورده بودیم و هوا بسیار سرد بود. در شادگان، منتظر وسیله بودیم که به «دارخوین» برویم. دژبان منطقه تازه وارد بود و به کسانی که مأموریت آن ها برایش مشخص نبود، اجازه ورود به منطقه را نمی داد. هر چه هم داد و فریاد می کردیم که ما خلبانان هوانیروز هستیم و این هم کارت شناسایی و برگ مأموریت، انگار نه انگار.

    کم کم هوا روشن شد و جیپ هوانیروز رسید. برای جیپ که یک سرباز و یک گروهبان دوم بودند، کلی احترام گذاشتند. وقتی دیدند آن ها برای ما احترام گذاشتند و برای بردن ما آمده اند، سرشان را پایین انداختند. با همان جیپ، به دارخوین رفتیم و از آن جا با یک فروند «بالگرد-214» به سوی «جزایر مجنون» پرواز کردیم.

    از جزیره هم به ساحل رودخانه ی «دجله» رفتیم که در مسیر با هواپیماهای دشمن مواجه شدیم و ناچار به جزیره مجنون شمالی تغییر مسیر دادیم. من و خیری یزدی و یک افسر هوابرد و دوازده سرباز که برای نگهبانی از باندهای فرود انتخاب کرده بودند، به جزیره مجنون جنوبی رفتیم تا از آن جا با قایق، عازم منطقه شویم. هنوز مسافت زیادی نرفته بودیم که به سوی ما تیراندازی کردند. قایق واژگون شد و مسئول بی سیم در اثر همان تیراندازی، به شهادت رسید. بعد از کمی استراحت، دوباره عازم قرارگاه عمل کننده شدیم. در آنجا فهمیدیم که فرماندهی لشکر عمل کننده به جلو رفته است. هیچ کسی مسئولیت بردن ما را با توجه به تیراندازی قبلی، به گردن نمی گرفت.

    از آن طرف، تمام نیروهای هوانیروز هم منتظر رسیدن ما برای هماهنگ کردن عملیات «هِلی برن» بودند. بالاخره با اصرار بیش از حد ما، یک رزمنده بسیجی قبول کرد ما را در تاریکی شب به آن طرف «هور» برساند.سوار قایق شدیم و از بین راه هایی که در دل نیزارها درست کرده بودند، جلو رفتیم. در مقابل و چپ و راستمان تا چشم کار می کرد، راه های فرعی وجود داشت. نگران اشتباه رفتن قایقران بودیم که همان هم شد. اشتباه رفتن همان و موتور قایق هم از کار افتادن همان. مقدار زیادی علف و خزه به دور پروانه موتور قایق پیچیده بودند و اجازه چرخش به پروانه قایق نمی دادند.

    وضعیت هم آنقدر خطرناک بود که چاره ای جز سکوت نداشتیم. کافی بود حرفی بزنیم و باد صدایمان را پخش کند و باران گلوله از بین نیزارها، به سویمان سرازیر شود. خیلی تلاش کردیم که بتوانیم موتور قایق را روشن کنیم؛ اما نشد. در همان لحظه، دشمن شروع به تیراندازی و پرتاب مونورهای مختلف کرد که منطقه و نیزارها مثل روز روشن شد و صدای انفجار خمپاره ها و شلیک تیربارها هم هر لحظه، نزدیک تر می شد.

    ناچار دست به کار شدیم و برای حرکت، شروع به پارو زدن کردیم. ایستادن فایده ای نداشت و باید از آن شرایط بیرون می آمدیم. خوشبختانه 12 سرباز همراه داشتیم و با کمک آن ها، از آن جاده بیرون آمدیم و شروع به جلو رفتن کردیم. آن بسیجی که همراه ما بود، چند اسم را صدا کرد که یکباره با دو صدای متفاوت از دو جهت مخالف روبه رو شدیم. یک صدای زمخت؛ اما آرام می گفت: «طرف ما بیائید!» و یک صدای دیگری بلند می گفت: «طرف ما». دو دل مانده بودیم و مردد بودیم که چه کار کنیم که دل به دریا زدیم و به سوی صدایی که آهسته بود، رفتیم. مثل خودش، آرام ارتباط برقرار کردیم و او که جوان سیاه چرده ای بود، راهنمای مان شد.

    «از همین دست راست، آرام-آرام جلو بیایید. یک کم دیگه. خب حالا بیا پایین. بیا! بیا!..»در همین موقع نیم تنه یک نفر دیگر را هم دیدیم که از بین نی ها ظاهر شد و با همان لحن آهسته؛ اما نگران گفت: «چرا این قدر شلوغ می کنید؟ شما کی هستید؟ کجا می روید؟ از کجا می آیید؟»آن مرد، فرشته نجاتی بود که آن جا به کمک ما آمد. وقتی موضوع صدای دوم را گفتیم، در جواب ما گفت:«آن صدا، کمین نیروهای عراق برای اسیر کردن نیروهای ماست. اگر به سوی آن رفته بودید، محال بود یک نفر زنده بمانید. با راهنمایی به بسیجی قایقران، اضافه کرد: «از همین راهی که آمده اید سریع بازگردید و بدون سر و صدا دور شوید

    دوباره شروع به پارو زدن کردیم. منتها این بار بیشتر احتیاط می کردیم. بالاخره پس از گذشت نیم ساعت که برای ما یک قرن گذشت، از آن جهنم بیرون آمدیم و به یک سه راهی که مقداری بازتر بود، رسیدیم. آن جا دست به کار شدیم و علف هایی را که دور پروانه را گرفته بودند باز کردیم و بالاخره موفق شدیم تا قایق را روشن کنیم. مقداری که رفتیم راه اصلی را پیدا کردیم و بعد از دقایقی به ساحل رسیدیم. در ساحل، از قایق پیاده شدیم و تا نزدیک رودخانه دجله، پیاده رفتیم. در همان جا توانستیم با جزیره مجنون و عملیات هوانیروز، ارتباط برقرار کنیم. آن ها هم به خاطر تأخیر ما، بسیار نگران شده بودند. معطل نکردیم و سریع دست به کار شدیم.

    با کمک سربازان، باند کوچکی برای فرود بالگردها با قراردادن چراغ در روی زمین درست کردم. در فاصله هر دو چراغ، یک سرباز با چراغ قوه گذاشتم و به آن ها آموزش دادم که اگر چراغ ها روشن نشدند با روشن و خاموش کردن چراغ قوه، به بالگردها برای فرود آمدن علامت بدهید. با بودن هواپیماهای دشمن در منطقه، نمی توانستیم چراغ ها را یکسره روشن بگذاریم. اگر این کار را می کردیم، سریع شناسایی می شدیم. در حین کار، دستی هم به بی سیم کشیدیم و من صدای «پلنگ،پلنگ» خلبان کاظمی را شنیدم و آن ها را راهنمایی کردم. اولین بالگرد «شینوک» که به زمین نشست، فرمانده نیروها، سرهنگ شیرازی هم داخل آن بود. بالگرد شینوک، نیروهایش را پیاده کرد و با دستور فرمانده نیرو، من تقاضای پرواز یک فروند بالگرد شینوک دیگر با نیرو کردم که بلافاصله آمد و نیروهایش را پیاده کرد.

    آن باند در آن شب و فردایش، خط ترابری و هلی برن نیروهای کمکی ما به وسیله بالگردهای هوانیروز شد اما نیروهای دشمن از روز سوم، چنان به وسیله توپخانه و خمپاره و موشک و «کاتیوشا»، آتش همه جانبه ای بر روی ما از همه طرف ریختند که نمی دانستیم باید کجا سنگر بگیریم. دشمن، با شلیک منورهای مختلف، شب را مثل روز چنان روشن می کرد که می شد روزنامه بخوانیم. مشکل دیگر ما، نورافکن های تانک های «تی-72» دشمن بودند. نورافکن های این تانک ها، آن قدر قوی و نورانی بودند که مانع دید خلبان ها برای فرود می شدند. صبح روز چهارم یا پنجم بود که شدت بمباران، خیلی زیادتر از حد شد. من از جان پناه بیرون آمدم که جهت بمباران را ببینم که چشمانم متوجه آسمان شد. هفت فروند «میگ 25»و «سوخو»، سه فروند «توپولف» را در اسکورت داشتند و توپولوف ها مثل غربال، بمب های خوشه ای به زمین می ریختند. بمب ها پس از رها شدن از توپولوف ها در هوا منفجر می شدند و من خوشحال می شدم.

    چون فکر می کردم توپ های ضدهوایی خودمان هستند که آن ها را می زنند؛ اما وقتی دو-سه بمب در پیرامونم منفجر شدند و تعدادی از خوشه ها و ترکش ها از اطرافم رد شدند و جیپ مخابرات را دیدم که یک پارچه آتش شد، تازه به خودم آمدم و فهمیدم اشتباه کرده ام و آن ها، بمب خوشه ای بوده است. خوشبختانه نیروهای اصلی در همان دو- سه روز اول، پیاده به جلو رفته بودند. بمباران وسیع دشمن هم به خاطر پیشروی همان نیروها بود.

    جیپ و بی سیم ما سوخته و از کار افتاده بود و ماندن ما دیگر بیهوده بود و فایده ای نداشت. از طریق بی سیم سرپرست سربازان محافظ، به من و افرادم دستور بازگشت دادند. وسیله حرکت زمینی نداشتم و بالگردها هم حق پرواز به آن جا را نداشتند. مسافت زیادی را پیاده طی کردیم. طرف های عصر بود که به قرارگاه رسیدیم. در آن جا سرهنگ شیرازی را دیدیم. همه فرماندهان نگران ایشان بودند و با تماس های مکرر از او می خواستند که از منطقه، خارج شود اما ایشان، نمونه ی یک فرمانده متعهد و سرداری شجاع و وظیفه شناس بود و به هیچ وجه میدان را ترک نکرد. سرهنگ شیرازی به ما گفت:«من فعلا اینجا هستم.شما بروید من هم بعد به شما ملحق خواهم شد

    انتهای پیام



    مقاله |
    نام منبع: خبرگزاری ایسنا
    شماره مطلب: 12555
    تعداد بازدیدکنندگان این صفحه: 366 | آخرین مشاهده: 2 روز پیش