فراخوانی ...
esar.ir
 
سبکبالان عرش
یوسف من کی بازمی گردد؟ نسخه چاپی RSS
  • یوسف من کی بازمی گردد؟ یوسف من کی بازمی گردد؟
    چهارشنبه 19 شهریور 1393 ساعت 19:03

    در مراسم تشییع پیکر مطهر شهدای گمنام در پرندک با او آشنا شدم، سرشار از دلتنگی و لبریز از احساسات مادرانه. سال هاست که گوش به زنگ آمدن فرزند شهیدش است. مادری که هر روز برای او به سختی و درازی شب های عملیات است.

    گاه خبر زخمی شدن، گاه خبر شهادت و گاه خبر آمدن فرزندش، "شهید داود اقلیمی" را شنیده اما، هنوز به امید زنده است.

    تشییع باشکوه دو شهید گمنام در این دیار بهانه ای شد که به دیدارش بروم.

    مدتی از دیدارش با شهدای گمنام می گذرد اما این دیدار دوباره هوای دلش را پر داده، بی تاب است و اشک امانش نمی دهد. فراموش نمی کنم زمانی را که دستان لرزانش را بر کفن این دو شهید می کشید و زیر لب می گفت: شاید پسرم داود باشد... .

    31 سال است است که منتظر است. محرم ها و فاطمیه ها می آیند، هیئت ها سیاه پوش می شوند، صدای زنجیر و سنج دوباره به گوش می رسد اما، همچنان جای داوود در حسینیه ها خالیست.

    نمی داند در کدام فاطمیه بود که داوودش را صله دادند یا در کدام ظهر دهم به این باور رسید که بی کفن بماند تا در عملیات والفجر4 در لبیک به امامش، رجزخوان، علی اکبر حسین زمان خویش شود.

    31 سال است که به دنبال ردی از پوتین های داوود می گردد و می چرخد. سراغش را از خودش می گیرد چرا که رفت و آمدش در خواب هاشان آنقدر گرم و صمیمی شده که در آخرین خواب که غزل خداحافظی اش را غمبار سرود، مادر را به کوچه ای باریک، به همسایگی عابری با چادری خاکی دعوت کرد و از آن شب است که خانه بوی زهرا(س) گرفته است.

    می گوید: پسر شهیدم وقتی فهمید می خواهم از گمنامی رهایش کنم و با انجام آزمایش ژنتیک شناسایی شود تا شاید دیگر به جای نام و نشانت خط تیره نگذارم، شبانه به خوابم آمد و خواهش کرد از اینکار صرفنظر کنم. گفت به برادرم هم بگو از انجام آزمایش برای شناسایی من خودداری کند، دوست دارم مانند حضرت زهرا(س) قبرم گمنام بماند.

    راستی در کدام نقطه پنجوین لباس رزمت خاکی شد یا کدامین گلوله پهلویت را نشان گرفت که تصمیم گرفتی بی نشان باشی و به مادر سادات اقتدا کنی.

    این روزها «یوسف »های شهر یکی یکی بازمی گردند. بوی اسپند شهر را پر می کند. قرآن و آیینه به دست به استقبالت می آییم اما هر بار یعقوب وار ، واسفا سر می دهیم. هیچ نامی آنچنان زیبا نیست که زیبنده ی تو باشد؛ اگر چه پلاکت را گم کرده ای اما مسیر آمدنت همچنان پیداست. دلم را به نخی از چفیه ات گره زده ام، ای مسافر!

    سی و یک زمستان، یا بهتر است بگویم سی و یک پاییز را بی تو سپری کردیم. اگر چه سی و یک بهار از تولد دوباره ات در والفجر4 می گذرد و تو قد کشیدی به بلندای تاریخ و جاری شدی در سرزمینی به وسعت ایران.

    شاید «اقلیمی»، رازی باشد برای ما که بیش از این به دنبال یافتن تو نباشم تا اقلیمی به گستردگی این سرزمین مزارت باشد و ما همواره با یاد همه شهدا بویژه آنها که نخواستند حتی پیکر مطهرشان یک وجب از این خاک را اشغال کند در ذهن تکرار می کنیم؛ شهید گمنام سلام، خوش آمدی مسافر من، خسته نباشی پهلوان ...

    گزارش از: علی فرقانی، خبرنگار ایسنا - منطقه مرکزی-.

    انتهای پیام



    خبر |
    نام منبع: خبرگزاری ایسنا
    شماره مطلب: 12580
    تعداد بازدیدکنندگان این صفحه: 239 | آخرین مشاهده: 2 روز پیش