فراخوانی ...
esar.ir
 
سبکبالان عرش
سردار شهید نورعلی شوشتری به روایت دو همرزم نسخه چاپی RSS
  • سردار شهید نورعلی شوشتری به روایت دو همرزم سردار شهید نورعلی شوشتری به روایت دو همرزم
    شنبه 26 مهر 1393 ساعت 12:07

    امروز 26 مهرماه سالگرد شهادت پرافتخار سرداری بزرگ از سرداران سپاه اسلام است که چه عاشقانه و چه زیبا به سوی دوست پر کشید و به دست شقی ترین آدم ها به آرزوی همیشگی خود رسید.

    به گزارش سرویس فرهنگ حماسه خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)،دستیار و مشاور عالی فرماندهی معظم کل قوا می گوید:شهید شوشتری الگوی ایمان،شجاعت، خردمندی، وفاداری به اسلام و مردم داری برای جوانان دیروز، امروز و فردای این کشور است. اعتقاد من این است که سردار شوشتری یک الگوی روحی جهادی و صبر و استقامت در راه خداست.

    در دهه چهارم انقلاب، ملت ما با روحیه جهادی، صبر،استقامت، خردمندی و عقلانیت می توانند این کشور و نظام را حفظ کنند. شهید شوشتری عاشق خدمت به اسلام و مردم محروم سیستان و بلوچستان بود. او فرزندان بلوچ سیستانی را همچون فرزندان و نوه های خود در آغوش پرمهرش می فشرد و ذاتا یک انسان مهربان، دلسوز و مردمی بود. سپاه پاسداران یک فرمانده مومن، شجاع و خردمند را در راه آسایش، امنیت و خدمت به مردم سیستان و بلوچستان قربانی راه خدا کرد.

    من شهید شوشتری را اواخر سال 58 و اوایل سال 59 در جنگ کردستان برای اولین بار ملاقات کردم. آنچه در نگاه اول برای من جلب توجه می کرد قد رشید، قامت استوار و پرصلابت او بود. در آزادی سنندج، پاسداران خراسان همچون شهید شوشتری فداکاری زیادی کردند و شوشتری در آزادی سنندج که جزو کارهای سخت اوایل انقلاب بود از خود رشادت زیادی نشان داد و به خوبی فرماندهی کرد.

    شهید شوشتری انسانی عاقل و اهل احتیاط و دوراندیش بود که با آغاز جنگ تحمیلی، نیروهای زیادی از خراسان به جنوب آمدند که بیشترین آنها را شهید رستمی فرماندهی می کرد. اولین عملیاتی که این نیروها در آن بودند عملیات تصرف ارتفاعات الله اکبر در شمال شهر بوستان بود که این نیروها در آن بسیار خوش درخشیدند و تنها عملیات موفق در زمان بنی صدر محسوب می شد. نیروهایی که در آن عملیات میدان مین را خنثی کردند و خط اول را شکستند نیروهای پاسدار و بسیجی بودند و پاسداران خراسان به همراه شهید شوشتری در آن عملیات بسیار موفق عمل کردند.

    عملیات هایی نظیر فتح المبین،بیت المقدس، رمضان و کربلای 5 نمونه هایی است که شهید شوشتری در آن ها شرکت داشتو شهید شوشتری در آن زمان هم فرمانده سردار قاآنی و هم فرمانده سردار قالیباف بود. در عملیات های بزرگی مانند عملیات رمضان یا کربلای 5 حضور موفقی داشت. در عملیات کربلای 5 در سال 65 ما سه قرارگاه داشتیم که جانشین قرارگاه نجف سردار شوشتری بود. این قرارگاه بیشترین کار را در آن عملیات انجام داد و سردار محمدزاده هم که در کنار سردار شوشتری به شهادت رسید فرمانده یکی از گردان ها بود. در آن عملیات که جزو پیچیده ترین و سخت ترین عملیات های دفاع مقدس بود، سردار شوشتری یک فرمانده به تمام معنا بود و این یعنی فرماندهی که در اوج فشارهای دشمن هیچگونه تزلزلی در تصمیم گیری ندارد.

    شهید شوشتری مظهر ایمان،سکینت، شجاعت و خردمندی بود. سردار شوشتری هیچ ترس و نگرانی از شهادت نداشت و بیش از هفت بار هم مجروح شد و بعد از جنگ نیز آسوده نبود. وی 30 سال عمر پس از انقلاب خود را وقف کشور، اسلام و نظام کرد. سردار شوشتری بسیار کوتاه ولی عمیق صحبت می کرد و حتی پیش از عملیات می توانست پیش بینی کند که در انتهای عملیات چه اتفاقی می افتد. فکر و تجربه عملیاتی سردار شوشتری از وی یک فرمانده با تجربه،عاقل و دوراندیش ساخته بود و برای حفاظت از جان بچه ها بسیار تلاش می کرد.

    سردار شوشتری یک انسان بسیار خوش اخلاق، مردم دار و یک انسان عاطفی و انسانی اهل نماز شب بود، یک انسان پاک و پاکیزه بود و به قول معروف حساب و کتاب خود را با خدا صاف کرده بود. یک انسان ولایت مدار بود و به امام و مقام عشق می ورزید. زمانی فتنه ای در شهر مشهد رخ داده بود و سردار شوشتری ظرف چند ساعت امنیت را در آن منطقه برقرار کرد. یک انسان وفادار به سپاه و ولایت و ارزش ها بود و جان خود را در راه باورها، ارزش ها، دین و اعتقادات خود فدا کرد.

    محسن رضایی، دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام هم که در ایام جنگ تحمیلی، فرماندهی کل سپاه پاسداران را به عهده داشت. به همین مناسبت بخشی از رشادت های شهید شوشتری را از زبان محسن رضایی مرور می کنیم.

    محسن رضایی می گوید: در رخدادهای کردستان (سال های 58 و 59) و در غایله گنبد کاووس در سال های (58 و 59) ایشان رزمنده ای بود که کیلومترها از خانه خود مهاجرت کرده و در خط مقدم انقلاب حاضر می شد و از انقلاب و تمامیت ارضی کشورش دفاع می کرد و در حقیقت اوج بزرگی آقای شوشتری، در دفاع مقدس پیدا شد.

    جنگ که آغاز شد، بسیاری از مردم پنج استان کشورمان، خانه و کاشانه هایشان را ترک کردند، ولی با ترک این جمعیت بزرگ از ملت ما، یک جمعیت دیگری می آمد جایگزین آنها می شد که از شهرهایشان دفاع کند. در اهواز روزهای اول جنگ که بسیاری از مردم و دانش آموزان، از خانه ها و مدرسه هایشان رفته بودند، مدارس اهواز محل تجمع رزمندگانی بود که از دیگر استان ها از جمله خراسان می آمدند تا بلکه بتوانند اشغالگران صدامی را از ایران بیرون و آتش ها را از خانه ها و کاشانه های مردم دور کنند.

    شهید شوشتری را در این شرایط یافتم که با بچه های خراسان، در یکی از مدارس شهر اهواز ساکن شدند. من که تا آن موقع هنوز فرمانده سپاه نشده بودم، از شورای فرماندهی سپاه رفته بودم جنوب و روزهای اول جنگ وقتی که رزمندگان خراسان که در چند مدرسه مستقر شده بودند دیدم. در بین آنها، فرد شاخصی که قوی هیکل بود و با یک چهره پرصلابت خودش را نشان می داد، وجود داشت. این شخص، شهید شوشتری بود که با او آشنا شدم.

    شهید شوشتری به پایگاه منتظران شهادت که پیشتر باشگاه گلف آمریکایی های پیش از انقلاب بود و در زمان جنگ تبدیل به پایگاه منتظران شهادت شده بود و محل تجهیزات و تدارک و فرماندهی هم آنجا قرار داشت مراجعه کرد و با ایشان آشنا شدم و ارتباط ما ادامه پیدا کرد. در عملیات طریق القدس که در آن زمان، چندماهی می شد که فرمانده سپاه شده بودم ایشان به عنوان فرمانده گردان از تیپ 25 کربلا، ظاهر شد.

    ایشان کارش با موفقیت همراه بود و در آن جنگ سخت، عبور عراقی ها را از پل سابله که می خواستند بیایند و عبور کنند و شهر آزاد شده را از دست ما پس بگیرند ناممکن ساخت. نیروهای ما، شهر بستان را آزاد کرده بودند؛ عراقی ها هم می خواستند ما را دور بزنند و عقبه نیروهای ما را ببندند، در این هنگام، نبرد بسیار سنگینی روی پل سابله صورت گرفت و نقش شهید شوشتری در آن شب، بسیار مهم بود.

    در آذرماه سال 1360، آقای شوشتری جزو آن رزمندگانی بود که در آن ساعات بسیار حساس و خطرناک، نیروهای عراقی را عقب زدند و جنگ تن به تن شدیدی بین رزمندگان ما و ارتش عراق روی همین پل صورت گرفت. نیروهای عراقی قصد داشتند پل را به تصرف خود درآورده و از روی پل عبور کنند و ما مصمم بودیم پل را حفظ کنیم تا فتوحاتی را که در عملیات طریق القدس به دست آورده بودیم، از دست ندهیم.

    بخشی از خاکمان را آزاد کرده بودیم، تعداد بسیاری روستا و شهرستان بستان آزاد شده بود و این پل، پل سرنوشت این عملیات بود. شهید شوشتری، آن شب نبرد سنگینی داشتند. وی همین نقش را در عملیات های «فتح المبین» و «بیت المقدس» نیز داشت تا اینکه در عملیات والفجر مقدماتی، من، آقای مرتضی قربانی را که از اصفهان آمده بود خواستم و گفتم که در استان خراسان، فرماندهان و رزمندگان زیادی هستند، شما را مسئول می کنیم که بروید و یک لشکر عظیمی از استان خراسان درست بکنید، این استان شایستگی تشکیل یک لشکر را دارد.

    در همان ارتفاعاتی که پیشتر عملیات والفجر مقدماتی بود، آقای غزالی که آن موقع فرمانده سپاه خراسان بود و مسئولان استان را صدا کردم و آقای قربانی را به آنها معرفی کردم. آقای مرتضی قربانی، چهار، پنج نفر را پیش من آورد که بیشتر آنها را می شناختم. گفتم که می خواهم هسته لشکر را از آن آقایان تشکیل بدهم. آقای شوشتری یکی از آنها بود. آقایان قالیباف و قاآنی تیمی بود که ایشان انتخاب کرد و لشکر 5 نصر را با کمک آنها درست کردیم که در عملیات والفجر 1 و 2 و 3 شرکت کردند. آقای شوشتری به عنوان فرمانده تیپ موسی بن جعفر پیشنهاد شد و من حکم ایشان را صادر کردم و از فرماندهی گردان، به فرماندهی تیپ رسیدند.

    در عملیات والفجر 3 که در مهران انجام شد جنگ بسیار سختی برای آزادسازی مهران صورت گرفت. دشمن برای نگهداری یک تپه، مقاومت بسیاری از خود نشان می داد و سرهنگی به نام جاسم از نیروهای عراقی تلاش فراوانی برای حفظ این تپه از خود نشان می داد و مدتها بود که وقت نیروهای ما گرفته شده بود.

    ما حملاتی را برای به دست آوردن این تپه آغاز کردیم، اما آنها مقاومت سختی نشان می دادند. شهید شوشتری، با یک دسته، خودش را بالای تپه رساند و وارد سنگر دشمن شد اما متوجه شد که مهماتش تمام شده است. در این هنگام، جنگ سرنیزه و تن به تن آقای شوشتری با سرهنگ جاسم صورت گرفت و با کشته شدن سرهنگ جاسم، این تپه نیز آزاد شد و عملیات مهران، با موفقیت به پایان رسید.

    در عملیات خیبر، ایشان باز رشد بیشتری یافتند؛ به این معنی که آقای شوشتری، فرمانده تیپ بودند، اما در آن زمان، جانشین لشکر نیز شدند. سال به سال به دلیل قابلیت ها، استعدادها و توانایی هایی که داشت، از رده پایین یعنی از رزمندگی مدارج را به دست می آورد و روند رو به رشدش، به سرعت در حال پیشرفت بود.

    در سال های 66 و 67 که ایشان را فرمانده قرارگاه گذاشتیم، به نتیجه رسیده بودیم که اگر عملیات در جنوب قفل شود و نتوانیم کاری بکنیم، باید در شمال غرب وارد عمل شویم اما به خاطر اهمیت جنوب، نمی توانستیم قرارگاه های پرنام و نشان و موجود را به سمت شمال غرب ببریم. به آنها در جنوب مأموریت دادیم و یک قرارگاه جدید ساختیم که از نظر مدیریت و فرماندهی، با آن قرارگاه های قدیمی، برابری کند.

    وقتی مروری بر فرماندهان کردم، به این نتیجه رسیدم که آقای شوشتری، برای قرارگاه جدید مناسب است و ایشان را برگزیده و به شهر بانه بردیم. به کمک ایشان، قرارگاه شهید داودآبادی را ایجاد کردیم و عملیات هایی که در شمال غرب از ماموت گرفته تا والفجر 10 اجرا شد، عملا با فرماندهی آقای شوشتری بود. ایشان توانسته بود در یک رده بالاتر از گذشته، یک امکان و ظرفیت جدید فرماندهی و مدیریتی برای سپاه ایجاد کند و در حقیقت، کمک مؤثری برای رزمندگان ما شد.

    پس از پایان جنگ نیز ایشان به دلیل همان قابلیت ها، به رشد چشمگیری دست یافت و توانست به جانشینی نیروی زمینی سپاه منصوب شود. پیش از آن، فرماندهی قرارگاه حمزه در شمال غرب کشور را عهده دار و در ایجاد آرامش در آن منطقه، بسیار مؤثر بود. این فرمانده لایق، پس از آنکه شهید احمد کاظمی او را به جانشینی خود در نیروی زمینی سپاه انتخاب کرد، تلاش های بسیار خوبی انجام داد.

    پس از شهادت کاظمی، وقتی قرار شد شهید شوشتری به جنوب شرق برود و در منطقه سیستان و بلوچستان، امنیت پایدار را پدید آورد با وجود آن که سال ها بود حضور مستمری در کنار خانواده نداشت و فرزند ایشان، بزرگ و مستقل شده بود و نیز با وجود سن بالا، پذیرفتن چنین مأموریتی کار سختی به نظر می آمد درنگی کرد و سپس پذیرفت.

    بعدها وقتی از ایشان پرسیده بودند که تأمل شما برای چه بود، گفته بود: من به ذهنم آمد با این همه نیازی که خانواده ام به من دارند، باید چه کنم؟ آن لحظه چهره امام جلوی صورتم آمد و من دریافتم که باید این کار را قبول کنم... و به جنوب شرق بروم... .

    به هر روی، ایشان برادری فداکار و انسانی متواضع بود. از آنجا که هر یک از فرماندهان ما، یک خصلت اخلاقی مخصوص به خود داشتند، تواضع شهید شوشتری، ایشان را بسیار برجسته کرده بود. سن ایشان بالا بود و گاه فرماندهان شهید شوشتری، از خودش جوانتر بودند اما هیچ گاه به رویش نمی آورد که سنش از بقیه بالاتر است و نباید حرف کسی را گوش کند. به حرف فرماندهانش احترام می گذاشت و از مشورت آنها استفاده می کرد و هیچ گاه سن خود را به رخ کسی نمی کشید.

    شهید شوشتری بسیار خونسرد، آرام و با وقار بود. در عین حال، بسیار هشیار، زیرک و باهوش بود و می دانست که چه می کند و از ترفندهای مقابلش معمولا آگاه بود. آرامش و خونسردی، از مهمترین ویژگی هایی است که یک فرمانده در حوادث سخت جنگ، باید داشته باشد تا از سختی ها گذر کند. اگر فرمانده بلرزد، همه نیروهای تابع او، دچار دلسردی و ناامیدی خواهند شد.

    از دیگر ویژگی های ایشان، صبر فوق العاده ای بود که داشت. او فرد بسیار صبوری بود به عبارتی، صبر در برابر او، زانو می زد! گاه در این سال های آخر، با من درد دل می کرد البته بعضا اگر من می پرسیدم، سفره دلش را باز می کرد بعد متوجه می شدم که ایشان، چه تحمل بالای دارد. شاید او بسیاری از دغدغه های خودش در چاه دل خویش می ریخت و هیچ کس جز خود و خدای او، از این امور آگاهی نداشت.

    از سوی دیگر، شهید شوشتری بسیار شجاع و عملیاتی بود؛ در درگیری با سرهنگ جاسم (پسر خاله صدام)، نه تسلیم می شد و نه اجازه می داد که سربازها و اطرافیانش، تسلیم شوند. وقتی دید که هیچ راهی وجود ندارد، تصمیم گرفت خودش به سنگر برود و مقاومت جاسم را در هم بشکند. این امر، حاکی از شجاعت و فداکاری اوست.

    اواخر نیز فوق العاده به معنویت روی آورده بود؛ وقتی به مشهد مقدس می رفت تا در کنار خانواده اش باشد، چون از خادمین امام رضا(ع) بود، بخشی از وقت کوتاه خود را صرف خادمی آن بارگاه ملکوتی می کرد. از آنجا که اگر کسی همواره دور از خانواده باشد، در صورت رسیدن به خانواده، می کوشد که بیشتر در خدمت آنها باشد تا این که به کشیک حرم برود، اما او به کشیک کامل حرم ثامن الحجج می رفت و با انجام عبادت خود در آن بارگاه، لذت و از حالات معنوی، کمال بهره را می برد. البته این اواخر، کاملا این معنویت در چهره او مشخص بود و موج می زد.

    سرانجام شهید شوشتری، خود را به قافله شهدا رساند و به کاروان آنها پیوست.

    شکرگزاریم که امروز شهید شوشتری در نزد پروردگار متعال و در جمع برادران شهید خود هستند. خوشا به حال آنها و افسوس به حال ما که مانده ایم و راه پرسنگلاخ و پرمشقت دنیوی را پیش روی داریم.

    امیدوارم که ملت ایران و جوانان عزیز، این راه را نگه دارند. حقیقتا برای این انقلاب و کشور، زحمات بسیاری به دست انسان های بزرگ کشیده شده است و باید همه این فداکاری ها را ادامه دهیم و خسته نشویم. باید قدر گذشته ها را بدانیم و خدای ناکرده، ناسپاسی نکنیم.

    انتهای پیام



    خبر |
    نام منبع: خبرگزاری ایسنا
    شماره مطلب: 12734
    تعداد بازدیدکنندگان این صفحه: 194 | آخرین مشاهده: 19 ساعت پیش