فراخوانی ...
esar.ir
 
سبکبالان عرش
بهنام محمدی چگونه به شهادت رسید نسخه چاپی RSS
  • بهنام محمدی چگونه به شهادت رسید بهنام محمدی چگونه به شهادت رسید
    شنبه 11 آذر 1391 ساعت 14:47

    یکی از بچه ها سراسیمه او را در آغوش گرفت و در حالی که اشک هایش بر روی سینه بهنام غرق در خون و نیمه جان سرازیر می شد به سرعت به طرف بیمارستان رسید، بهنام شهید شده بود.

    به گزارش گروه حماسه و مقاومت خبرگزاری فارس، 31 شهریور سال 1359 جنگ در حالی به صورت رسمی آغاز شده بود که برخی مناطق کشور از روزها قبل درگیر آن شده بودند. یکی از مناطق شهر خرمشهر بود. خرمشهری که یک تاریخ و حماسه است. حدیث ایثار و جوانمردی است که به هنگام هجوم بعثیان، حماسه ای 35 روزه آفرید و با خروشی 48 ساعته به دامن ایران بازگشت.

     

    آنچه می خوانید روایتی است از آغاز جنگ در خرمشهر:

     

    *توپخانه عراقی ها بدون وقفه شهرهای آبادان و خرمشهر را در هم می کوبید. خانه ها یکی پس از دیگری ویران می شد.

    بیمارستان ها مملو از مجروحین بود. بسیاری از مردم پشت درهای بیمارستان ها تجمع کرده بودند تا خون خود را به مجروحین بدهند. پزشکان و پرستاران حتی فرصت غذا خوردن هم نداشتند. تمام ماشین های آتش رسانی در حال تلاش برای خاموش کردن آتش در این گوشه و آن گوشه شهر بودند. ولی این امکانات برای مبارزه با دشمن، مداوای مجروحین و مهار آتش کافی نبود.

    جوانان روزها با تمام وجود در تلاش و تکاپو بودند. عده ای سعی می کردند زنها و بچه ها و پیرها را از شهر دور کنند و به جای امن برسانند. دیگران هم کوچه به کوچه و بام به بام با بدترین شرایط در مقابل دشمن متجاوز ایستادگی نمودند و تا زمانی که تیر خصم بر قلبشان ننشست از پای نیفتادند. مردم خرمشهر روزهایشان را با گلوله و آتش و دود و مرگ سپری می کردند و شب هنگام با عزیزان شهید خود وداع می کردند. مادران داغدیده در دل سپاه شب، با دست خود عزیزانشان را در دل گور جای می دادند و در کنار قبر آنان مشغول ساختن کوکتل مولوتف می شدند تا انتقام فرزندان خود را از دشمن بگیرند. یکی از خواهران خرمشهری چگونگی حضور خودش و سایر خواهران همرزمش را در خرمشهر این گونه بیان می کرد:

    روز دوم مهر از رادیو اعلام کردند که به سنگربندی و کوکتل مولوتف نیاز است. بی درنگ عده ای از خواهران برای ساختن سنگر رفتند. فردای آن روز شصت نفر زن را که شهید شده بودند به قبرستان آوردند. بیشتر آنها از ساکنان کوی طالقانی بودند، جایی که سریع تر از هر نقطه دیگر رو به ویرانی رفت. جنگ لحظه به لحظه شدت پیدا می کرد. دیگر اسلحه نبود تا در اختیار کسی بگذاریم. نه تنها اسلحه و مهمات بلکه نیرو هم کم داشتیم.

    شهید محمد آهنکوب با آن که در ابتدا با حضور خواهران در جبهه مخالفت می کرد اما آن روز به دلیل کمبود نیرو، ما را به خط مقدم برد البته دو ساعت بعد، با رسیدن نیروی کمکی برگشتیم. آن روزها چنین مسائلی زیاد به چشم می خورد. مردم صبح به جبهه می رفتند و شب هنگام برمی گشتند به گونه ای که انگار به سرکار می روند. دیگر مسئله شهید دادن زخمی شدن برای همه عادی شده بود.

    خواهر دیگری در حالی که به شدت گریه می کرد با ناراحتی و اندوه فراوان می گفت: خورشید داشت غروب می کرد گلوله های توپ، پشت سر هم می آمدند. فضای شهر از صدای به هم آمیخته انفجار و آژیر آمبولانس انباشته شده بود. به هر زحمتی بود خودم را به بیمارستان رساندم و داخل شدم. خدایا چه می دیدم؟ زن ها و مردهای بی دست و پا، پیکرهای بی سر، کودکان زخمی و نیمه جانی که به خون آغشته بودند. سرگرم کمک کردن شدم. تنها نیرویی مرموز و درونی بود که مرا روی پا نگاه می داشت. من که حتی تحمل دیدن یک جراحت ساده را نداشتم، حالا تا مچ پا توی خون بودم. دیگر وحشتم ریخته بود ولی بغض کهنه ای گلویم را گرفته بود. آن صحنه های هول انگیز، دست و پاهای قطع شده چهره های خون آلود و سوخته و ...

    بچه های خرمشهر، خیلی زود به واقعیت خود پی برده و خود را شناخته بودند. هر کدام برای دفاع از شهر و نوشیدن شهد شیرین شهادت، از هم پیشی می جستند و آنچه آگاهانه در این راه گام برمی داشتند که گویی از قبل آنها را دعوت کرده اند. شهید بهروز مرادی در قسمتی از خاطره هایش درباره این آگاهی می گفت: «با جمشید (شهید جمشید برون) در خیابان های خرمشهر می رفتیم. در حین صحبت ماشینی را دیدیم که ترکشی به باکش خورده بود و بنزین از آن چکه می کرد گفت: جمشید حیفه این بنزین همین طور هدر برود می شود آن را به آمبولانس هایی که زخمی ها را می بردند داد.

    جمشید گفت: تو این کار را بکن من حتما باید تا قبل از ظهر غسل کنم.

    بعد هم با عجله از من خداحافظی کرد و رفت. تقریبا ظهر شده بود که با ظرف های بنزین وارد مسجد شدم. در همان لحظه ورود، چشمم به یکی از بچه ها افتاد که در گوشه ای اخم کرده و ایستاده بود. با کنجکاوی جلو رفتم گفتم: چی شده گفت: هیچی. اما چین پیشانی و گره ابروهایش چیز دیگری می گفت. بعد از آن که وضو گرفتم به داخل مسجد رفتم و با اصرار جریان را از او پرسیدم او گفت: جمشید شهید شده.

    تبسم تلخی روی لبهایم خشکید. اواسط نماز بود که به یاد حرف جمشید افتادم:

    من حتما باید تا قبل از ظهر غسل کنم. هیجان عجیبی به من دست داده بود دلم می لرزید انگار کسی مرا از درون تکان می داد.»

    پنجشنبه سوم مهر ماه 1359 جنگ چهره جدیدی به خود گرفته بود. آب و برق شهر قطع شد و شهر همچنان مورد هدف تانک ها و توپخانه دشمن بود. جمعه چهارم مهر ماه حلقه محاصره شهر توسط متجاوزان عراقی تنگ تر و شمار شهیدان افزون تر می شد. دشمن با اشغال راه آهن و کوی کارکنان بندر به داخل شهر هجوم آورد. جنگ خیابانی و نبرد تن به تن (تن به تانک) شروع شد. جوانان با پرتاب هر کوکتل یکی از تانک های دشمن منهدم می شد.

    هر گوشه شهر حماسه ای خلق می شد. آتش و گلوله و خون منظره های شگفت انگیزی را به وجود می آوردند.

    یکی از زیباترین و خونین ترین چهره های خرمشهر، بهنام محمدی است او نوجوانی سیه چرده پرصلابت و با شکوه بود که یاد و خاطره او هرگز فراموش نمی شود. هنگامی که آتش دشمن شدت می یافت می خندید و همین خنده های او در بین بچه ها در کوچه ها و خیابان های شهر همه را وادار می کرد تا لبخند بزنند. لبخندی عاشقانه به جهاد و شهادت، و لبخندی پر از تمسخر به دنیا و و بازی هایش. بهنام اصرار فراوان داشت در شهر و در کنار سایر مدافعان خرمشهر بماند. ولی برادرش موافقت نمی کرد و او رابه اهواز برد. به خیال این که او را نزدیک یک نفر بگذارد و بهنام در اهواز ماندگار شود تا جنگ فروکش کند اما فردای آن روز همگی با تعجب با قیافه مصمم و خندان او در مقابل سپاه خرمشهر روبرو شدند و ناگزیر او را در سپاه به عنوان شاگرد مکانیک و تدارکاتچی مستقر کردند. بهنام منتظر فرصتی مناسب بود تا به خط مقدم برود.

    سرانجام یک روز به بهانه این که ممکن است ماشین بچه ها خراب و یا پنچر شود، همراه آنان به خط رفت. او در معرفی خودش با تواضع فراوان و لبخندی زیبا بر چهره می گفت: بسم الله الرحمن الرحیم اسم من بهنام محمدی است. کار من در جبهه این است که اسلحه و آر پی جی یا مهمات را به خط می رسانم. به بچه ها آب می دهم که تشنه شان نشود و بعضی وقت ها هم روحیه هایشان را شاد می کنم.

    وقتی از او پرسیدم که چه نصیحت و سفارشی برای مادران داری، گفت: مادرها بچه هایشان را جوری بار بیاورند که بتوانند بجنگند و شهید بشوند. بچه هایشان را بگذارند در مساجد. خودم در مسجد بودم که تا اینجا رسیدم. الان می بینید که اسلحه دارم.

    و وقتی از احساس او نسبت به جنگ، ترس و شهادت سوال شد با خونسردی و لبخندی بر لب جواب داد: احساسم این است که انگار دارم شهید می شوم انگار بار سنگینی روی دوشم گذاشته اند.

    این نوجوان قهرمان به ظاهر خردسال سرانجام در کنار یک دیوار، هنگامی که غرش انفجار یک خمپاره سه نفر را به خاک و خون می غلتاند بهنام هم غرق در خون خود به کناری پرتاب می شود.

    لحظه غمناک و پر از درد و ناامیدی بود. سکوت عجیبی همه بچه ها را فرا گرفته بود هیچ کاری نمی توانستند انجام دهند. یکی از بچه ها سراسیمه او را در آغوش گرفت و در حالی که اشک هایش بر روی سینه بهنام غرق در خون و نیمه جان سرازیر می شد به سرعت به طرف بیمارستان رسید، بهنام شهید شده بود. وقتی خبر شهادت او به بچه ها رسید همه در حالی که اشک می ریختند فریاد زدند: شهادتش مبارک، شهادتش مبارک. یکی از بچه ها می گفت: بهنام یکی از آفرینش های انقلاب اسلامی بود.

    هر کس به نوبه خودش با جان و دل و با تمام وجود تا آخرین قطره خونش از شهر دفاع می کرد. یکی از خواهران به همراه برادرش و چند نفر دیگر با تفنگ 106 کار می کرد. خواهر دیگری برای رزمندگان آشپزی می کرد. مادری با آن که داغ فرزندش هنوز دلش رامی سوزاند، اشک می ریخت و در کارها کمک می کرد. خواهری کار امدادگری را برگزیده بود و به انتقال مجروحان و رسیدگی به آنها سرگرم بود. یکی از رزمندگان درباره حماسه آفرینی خواهران می گفت: در یکی از کوچه های کوی طالقانی، وقتی یکی از بچه ها مجروح شد، آن خواهر از بقیه پیشی گرفت و به سوی مجروح شتافت. ناگهان در بین راه توقف کرد چون عراقی ها در آن سوی کوچه حضور داشتند و فریاد زد که: اگر دستگیر شدم امان ندهید.

    و همین طور هم شد. آن خواهر گرفتار عراقی ها شد. یکی از برادران که یک مسلسل داشت آنها را به رگبار بست و سوراخ سوراخ کرد. این هم لحظه تلخ و دشواری برای ما بود و از سوی دیگر باعث افتخار بود که چنین دخترانی آن روزها در خرمشهر این گونه حماسه می آفریدند.

    جنگ شدت گرفته بود بیمارستان های خرمشهر که پر از مجروح بود به طرز ناجوانمردانه ای توسط خمسه خمسه و خمپاره های عراقی ها مورد هدف قرار می گرفت و عده زیادی از مجروحان به شهادت می رسیدند. در این روز بیش از 60 تانک عراقی به شهر هجوم آورده بودند (چهارم مهر ماه) اما جوانان از جان گذشته خرمشهر در نبردی سخت بیش از 30 تانک عراقی را به آتش کشیدند.

    روز دهم مهر ماه ساعت 11 صبح ارتش عراق برای سومین بار بوسیله تانک هایش به شهر نفوذ می کرد و از طریق کشتارگاه و میدان راه آهن وارد منطقه خیابان مولوی می شد. به دستور شهید جهان آرا بچه ها از سه طرف، تانک های دشمن را محاصره کردند. گروهی از داخل خرمشهر، تعدادی از خیابان مولوی و عده ای هم از میدان راه آهن شروع به پیشروی کردند. عراقی ها فهمیده بودند که محاصره شدند. به همین دلیل با غروب آفتاب و تاریک شدن هوا، شروع به تیراندازی بی هدف کردند. از سوی دیگر مردان و زنان خرمشهری، بار دیگر به یاری رزمندگان شتافتند. بچه ها به کمک مردم، جهنمی سوزان برای متجاوزین عراقی ایجاد کردند.

    در شامگاه روز دهم مهر ماه با اینکه تعداد مدافعان شهر انگشت شمار بودند، پس از نبردی سخت، دشمن را تار و مار کرده و ده ها تانک عراقی را به آتش کشیدند.

    در خیابان کشتارگاه گورستانی از تانک به وجود آمده بود.

    سالم یکی از جوانان بومی و سیاه پوست خرمشهر بود که قهرمانانه می جنگید. او طی مصاحبه ای در آن ایام درباره خودش و جنگ می گفت: اسم من سالم بغلانی است 21 ساله ام. شغل اصلی ام ماشین شویی و کار بعدی من در بازار میوه فروشی است و بعد از آن هم در سینما و در کفاشی کار کردم. الان هم جبهه جنگ هستم و دارم با دشمنان اسلام می جنگم. ما نه جنگی دیده ایم نه جبهه ای رفته ایم ولی این قدرت را خدا به ما داد که با بچه های شهر، با تانک ها مقابله کنیم و تانک هایشان را منهدم کنیم.

    من به مادرم بارها گفته ام اگر روزی در جبهه جنگ کشته و یا شهید شدم، می خواهم همیشه خوشحال باشی و بر لبهایت خنده باشد. این را همیشه به او گفته ام.

    شبانگاه بچه ها به مسجد جامع آمده بودند. گروهی به مناجات و نماز مشغول بودند. عده ای زخمی در گوشه ای از مسجد ناله می کردند. تعدادی دیگر به رزمندگان سلاح و مهمات و جیره غذایی تحویل می دادند. در گوشه ای از حیاط مسجد طلبه جوانی در پرتو نور فانوس برای بچه ها قرآن تلاوت می کرد و از صفات و شجاعت مومنین و مجاهدان اسلام برای آنها سخن می گفت. وقتی قرآن خوانده می شد، شوق و عشق الهی در چهره بچه ها نمایان بود. مثل این که به گوش دل آنها وحی خوانده می شود.

    بچه ها در سپاه خرمشهر هم بیکار نبودند و برای ضربه زدن به دشمن از هر فرصتی استفاده می کردند.

    محمد نورانی یکی از حماسه سازان خرمشهر در گوشه ای از خاطره هایش می گفت: نزدیک غروب بود که جهان آرا از اتاق جنگ تلفن کرد و گفت: محمد می توانی امشب یک حمله انجام بدهی و به دشمن ضربه بزنی؟ من با وجود عدم آمادگی قبول کردم.

    عراقی ها اطراف صد دستگاه مستقر شده بودند. بلافاصله بچه ها را جمع کردم و گفتم: امشب تصمیم داریم به دشمن شبیخون بزنیم. کسانی که داوطلب هستند، بیایند. همه آماده بودند. مجبور شدم چند نفر را انتخاب کنم- سه آر پی جی زن و چهار تیرانداز. امیر رفیعی نیز که پایش شکسته شود و می لنگید اصرار داشت که همراه ما بیاید.

    گفتم: نه امیر، تو حالت خوب نیست، نباید بیایی برگشت و گفت: مرا لایق نمی دانی؟ آنقدر اصرار و التماس کرد تا این که موافقت کردم.

    از پشت خانه ای در حوالی شرکت پیش ساخت به بیابان زدیم و خود را به نهری در نزدیکی دشمن رساندیم. مسئولیت ها را از قبل مشخص کرده بودیم. با استفاده از تاریکی هوا، یکی یکی از نهر گذشتیم. دو نفر برای حفاظت پل ماندند تا در صورت پیشروی دشمن، از محاصره شدن ما جلوگیری کنند. قرار شد با اولین گلوله ای که از جانب من شلیک شد بقیه هم آتش کنند. در همین موقع یک ماشین عراقی را دیدم که با سرعت به طرف مان می آمد. آن را با اولین گلوله آر پی جی منهدم کردم و با شلیک من بقیه بچه ها هم هدف های از پیش تعیین شده را منهدم کردند امیر با خوشحالی در حالی که فریاد می زد: خوب زدی یکی دیگر.

    گلوله ای از کوله پشتی اش بیرون آورد و روی قبضه آر پی جی من گذاشت. با شلیک دوم، ماشین دیگری را منهدم کردیم و فوری برگشتیم. عراقی ها که گیج شده بوند با خمپاره و آرپی جی ما را زیر آتش گرفتند. آن قدر گلوله منور در آسمان بود که انگار چلچراغی را در اتاق کوچکی روشن کرده اند. همه جا روشن بود. به همین دلیل همگی زمین گیر شده بودیم.

    به محض سینه خیز رفتن اطرافمان را می زدند و چیزی نمانده بود که همه را قتل عام کنند. یک جوی پر از لجن در کنارمان بود. با چند خیز خود را داخل آن انداختیم و تا گردن فرو رفتیم. اما آنجا هم در امان نبودیم. گفتیم هر چه بادا باد و به سرعت از جوی بیرون آمدیم و خود را به خانه های اطراف رساندیم و با عجله از دیوار خانه ها بالا رفتیم. یک لحظه درنگ کافی بود تا هدف گلوله قرار بگیریم. خود را به داخل حیاط یکی از خانه ها انداختیم و از تیررس دشمن دور شدیم و به نیروهای خودی رسیدیم.

    ادامه دارد...

     

    انتهای پیام/



    مقاله |
    نام منبع: خبرگزاری فارس
    شماره مطلب: 5827
    تعداد بازدیدکنندگان این صفحه: 1892 | آخرین مشاهده: 6 ساعت پیش
مرتبط
  • «این بسیجی های الله اکبری» «این بسیجی های الله اکبری»
    مصطفی مدام می گفت:«الله اکبر، الله اکبر». در این حین یکی از پزشکان که صدای برادرم را می شنید، با لحنی خاص پرسید:« دوباره این بسیجی های الله اکبری» آمدند؟. مگر می خواهند خط بشکنند»...
    مصاحبه | فرهنگی | شنبه 11 آذر 1391
  • مروری بر زندگی شهیده ناهید فاتحی کرجو مروری بر زندگی شهیده ناهید فاتحی کرجو
    هفتمین روز هفته بسیج «روز حضرت زینب (س)؛ الگوی زنان بسیجی» نامیده شده است. به این مناسبت مروری داریم بر زندگی شهیده «ناهید فاتحی کرجو»( سمیه کردستان).
    مقاله | فرهنگی | دوشنبه 6 آذر 1391
  • «بلبا» قطعه ای از پازل لشکر 25 کربلاست «بلبا» قطعه ای از پازل لشکر 25 کربلاست
    در همه مراحل مصاحبه تلاش کردم تا آنچه را که می گویم با دلیل و استدلال همراه باشد و خود را در برابر این مسائل، پاسخگو می دانم. «بلبا»، تنها قطعه ای از پازل حماسه های لشکر 25 کربلاست که دیگران هم باید همت کنند و با بیان خاطرات خود چشم اندازی واقعی از حماسه رزمندگان لشکر 25 کربلا …
    مصاحبه | فرهنگی | دوشنبه 6 آذر 1391
  • شهدای کربلا شهدای کربلا
    این اسامی طبق حروف الفبا نوشته شده است .1- ابا عبدالله ( ابو شهدا - حسین بن علی (ع) ) :کنیه ابا عبدالله را رسول خدا (ص) از هنگام ولادت بر حضرت امام حسین نهادند .امام حسین (ع) در سوم شعبان سال چهارم هجری در مدینه به دنیا آمد . رسول خدا (ص) نام این فرزند زهرا (ع) را حسین نهاد . وی مورد علاقه …
    مقاله | فرهنگی | دوشنبه 29 آبان 1391
  • مادری که با دعای فرزندش زنده شد مادری که با دعای فرزندش زنده شد
    مرا به بیمارستان فیروزآبادی بردند، دکترها گفتند: «این خانم مرده است، ببریدش سردخانه»؛ دست های پسرم رو به آسمان بود، یک جوان سادات در کنارش ایستاده بود و گفت: «روی صورت مادرت را باز کن»؛ همه دور من شدند و گفتند: «از دهانش بخار بیرون می آید!»
    مصاحبه | فرهنگی | یکشنبه 28 آبان 1391