عبدالله محمدیان
یکی از دوستان خیلی عزیزمان شهید عبدالله محمدیان بود. ایشان در عملیات والفجر8 به شهادت رسیدند. ولی یکی از خاطرات خوبی که من از آن عملیات دارم، یکی از این آموزش ها بود که خدمت ایشان بودیم . یکی از شب ها که در پادگان کرخه بودیم، نمی دانم چه موضوعی بود، ولی یک بحثی بود که خیلی بچه ها کارهای زیادی داشتند و آن روز خیلی عجیب بچه ها خسته شده بودند. و طبق برنامه آن شب حتماً رزم شبانه باید انجام می دادیم. من بودم وبا یکی دوتا از دوستان رفتیم، گفتیم: اگر اشکالی ندارد ما امشب رزم شبانه را جابه جا کنیم به یک روز عقب. گفت: ببین برنامه ای که گذاشته شده است، انجام بشود. گفتیم: ما هر روز این جا داریم آموزش می بینیم. بچه ها همه خسته اند. من خودم جزء کسانی بودم که خواهش کردم امشب را استثناء قائل بشوند. ایشان قبول نکردند و اتفاقاً آن شب، رزم خیلی خوبی شده بود؛ یعنی خیلی همه چیز خوب و به موقع علی رغم اینکه بچه ها خیلی خسته بودند؛ ولی به هر حال آن جا عموماً خستگی خیلی معنا نداشت، چون عشق و هدف در کار بود.
