زندگینامه
حیدر در تاریخ 19/1/1347 در مغدان
استان هرمزگان دیده بر جهان هستی گشود. کودکی پاک و مهربان که با نخستین گریه اش
شور و شادی را به خانه هدیه داد. وقتی 7 ساله شد، در کلاس اول دبستان ثبت نام کرد
و در زیر سایه ی درختان روستا به تحصیل علم مشغول شد. تابستان ها را نیز با کارهای
چون بنایی، تعمیر موتور سیکلت و صیادی سعی کرد بخشی از هزینه ی تحصیل خود را تأمین
کند.
حیدر با مطالعه ی کتب اسلامی و حضور
در مجالس سخنرانی و موعظه، روح تشنه ی خود را سیراب نمود. زمستان سال 1362 بود که
درس و مدرسه را رها کرد و راهی میدان خطر شد. دوره ی آموزشی را که به پایان رساند،
قدم به خاک خونین رزم نهاد و در دومین روز از بهار سال 1363 در ساعت 15:30 در حالی
که در جوار اسکله ی ماهشهر با یک قایق بادی در حال انجام تمرین و آموزش بود که در
حادثه ای ناگوار به علت برخورد با یک شناور 3 موتوره شهید راه حق شد و در سن 16
سالگی به جاودانگی لاله ها پیوست.
مزار پاکش در گلزار شهدای مغدان قرار
دارد.
بسم الله الرحمن الرحیم
ان الله یحب الذین یقاتلون فی سبیله
صفاً کانهم بنیان مرصوص.
با درود به رهبر کبیر، حیات بخش جامعه
ی محرومین و درود بر روان پاک شهیدان راه اسلام از صدر تاکنون و درود بر تمامی
رزمندگان صحنه های پیکار حق علیه باطل که با ایثارگری های خود درخت انقلاب اسلامی
را بارور نمودند. ...
و اما سخنی با پدر و مادر و خواهران:
از شما می خواهم که پیرو همیشگی امام عزیز باشید و نگذارید که امام عزیز تنها
بماند. اگر سعادت این را داشتم که در رکاب حسین زمان « خمینی کبیر » به سوی معبود
بشتابم، بر من گریه و زاری نکنید و موی خود را مخراشید و بدانید که من این راه را
با آگاهی کامل پذیرفتم و چون مسئولیت پاسداری از خون شهدا را بر دوش خود احساس می
کردم، به جبهه شتافتم تا یک قسمت از دریای مسئولیتی که از شهیدان بر دوشم می باشد،
را انجام بدهم و آگاهم که راهم همان راهی است که حسین و یاران وفادارش پیمودند.
و ای مردم همیشه در صحنه ی مغدان!
همیشه و در همه حال پیرو خط رهبر کبیر و امام عزیزمان باشید. مبادا دلسرد بشوید که
با دلسرد شدن شما دشمن دلگرم می شود و پا می گیرد. مبادا امام عزیزمان را تنها
بگذارید.
از خواهرانم می خواهم که راه مرا با
خدمات پشت صحنه ادامه بدهند و در مرگ من هیچ ناراحت مباشید.
انالله و اناالیه راجعون
والسلام « حیدر مغدانی »
