نامش مصطفی بود. متولد سال 1344 روستای وشاره از توابع شهرستان خلجستان استان قم، انسانی وارسته از تعلقات دنیایی و عارفی عاشق که فقط در جست و جوی رضایت حق بود. مثل همه کودکان در 7 سالگی به مدرسه رفت تا توشه ای از علم روز بردارد. اما هنوز دوره ی دبیرستان را به پایان نرسانده بود، که دل از همه تعلقات برید و به میدان جهاد فی سبیل الله شتافت.
ابراهیمی سرانجام در سال 1362 در سن 18 سالگی در خاک عراق به شهادت رسید.
تدوین و تنظیم توسط گروه فرهنگی هاتف (سایت صبح)
برگرفته از
روزنامه جمهوری اسلامی، صفحه:7، تاریخ:15
وصیت نامه
اکنون که روحم آرزوی رهایی از این قفس تنگ
و پیوستن به جایگاه اصلی اش را دارد چند کلامی وصیت می نویسم.
از شما می خواهم:
1_ هیچ وقت تقوی را فراموش نکنید، تقوایی
علی وار!
2_ پیروی از ولایت امر کنید که اگر چنین
شود آنگاه متقی شده اید. 3_ شما ای برادرانم! امیدوارم و از شما می خواهم که با شهادت
برادرتان راهش را بی رهرو نگذارید و همواره با اخلاص در جهت حاکم کردن حکم خدا به پا
خیزید و به هر روش و در هر زمانی که مناسب است انجام خدمت کنید. توجه داشته باشید که
اگر شما در راه خدا جهد و کوشش کنید خداوند خود راهش را به شما نشان می دهد.
4_ بر روی قبر من آیات شریفه ی سوره تکاثر
را بنگارید تا بلکه سبب عبرت زندگان باشم.
5_ واجبات را انجام بدهید و از محرمات بپرهیزید
و تا می توانید حتی از مکروهات هم دوری کنید. با نوشتن احادیث و آیات و چسباندن آن
ها به در و دیوار مردم روستا را نیز از انجام بعضی کارها بازدارید که امر به معروف
و نهی از منکر بر همه ی شما و ما واجب است...
6_ سعی کنید فرزندانی تربیت کنید که در
خط روشن و خونین اسلام عزیز گام بردارند و حماسه ساز باشند نه حماسه خوان!
7_ خداوندا! از تو خواهانم به من کمال بریدن
از همه چیز و آمدن به سوی خودت را عطا کنی.
امین یا رب العالمین
تدوین و تنظیم توسط گروه فرهنگی هاتف (سایت
صبح)
برگرفته از
روزنامه جمهوری اسلامی، صفحه:7، تاریخ:
