احمد احمدی در سال 1345 در روستای کرسف از توابع شهرستان خدابنده
استان زنجان به دنیا آمد. دوران کودکی را در دامان پدر و مادری مهربان و با ایمان
سپری کرد. پس از آن برای تحصیل، در دبستان زادگاهش نام نویسی کرد و دوره ابتدایی
را با موفقیت به پایان رساند.
در طی این دوره علاوه بر کتاب های درسی به خواندن قرآن و گلستان سعدی
نیز علاقه مند بود.
احمد پس از اتمام دوره ابتدایی وارد مدرسه راهنمایی شد. در زمان اوج گیری
مبارزات مردمی علیه رژیم پهلوی، دوازده سال داشت، با وجود این در اغلب تظاهرات و
راهپیمایی ها شرکت می کرد. با شروع جنگ تحمیلی به عضویت بسیج محل درآمد و پس از
چندی با تشکیل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی وارد این نهاد شد و از طرف سپاه به
جبهه اعزام شد.
در سال 1364 به پیشنهاد مادرش با دخترخاله اش، فاطمه اسکندری ازدواج
نمود.
حدود یک سال زندگی مشترکی که با هم داشتند، احمد اغلب اوقات را در
جبهه حضور داشت و کمتر به مرخصی می آمد. او در مقاطع مختلف، مسئولیت های گوناگونی
داشت و 37 پایگاه زیر نظر او بود، ولی دوست نداشت کسی بفهمد چه کاره است و چه کار
می کند. احمد یک سال فرمانده گروهان بود و بعد از آن فرمانده گردان شد. سرانجام
این پاسدار لشگر اسلام پس از شش سال حضور مداوم در جبهه در 16 خرداد سال 1366
هنگام گشت در محورهای سردشت بر اثر اصابت تیر مستقیم به سر در سن 21 سالگی به
شهادت رسید و در گلزار شهدای روستای کرسف برای همیشه آرام گرفت.
مادرم! مبادا بعد از شهادت من گریه کنی، یا ناراحت باشی. مادرم و
خواهران و همسرم استقامت کنید و گریه نکنید...
پیام من این است برای مردم ایران، عزیزان و سروران، ما انقلاب را برای
احیای اسلام شروع کردیم این خیلی مهم است ولی مهم تر از آن ادامه و ابقای آن است
نباید صحنه ها را خالی بگذاریم، به هیچ وجه شانه خالی کردن از مسئولیت ها قابل قبول
نیست.
مادرم و همسرم اگر چه از من یادگاری نمانده است برای من این بس که
شهید راه خدا شدم. همسرم صبور باش، خواهرانم صبور باشید.
