سیدمجتبی افضلی موسوی فرزند سیدمحمد،
در اوایل فروردین ماه سال 1323 در قریه ی بوئین زهرای قزوین در خانواده ای مومن
متولّد شد. پس از اتمام تحصیلات ابتدایی به سبب عشق و علاقه به اسلام و فراگیری
علوم حوزوی، به حوزه ی علمیه ی قزوین روی آورد و از محضر اساتید آن حوزه بهره
گرفت. بعد از مدتی به قم مشرف شد و در حوزه ی علمیه ی قم در محضر درس اساتید حاضر
شد و روح تشنه اش را از تعالیم اسلامی سیراب کرد.
موسوی به حکم وظیفه ی دینی و به منظور
گسترش فعالیت های اجتماعی به تهران عزیمت کرد و بر مبارزات سیاسی، مذهبی اش افزود.
دامنه ی این فعالیت ها بدان حد بود که دو بار توسط ساواک دستگیر و روانه ی زندان
شد و هر بار شکنجه های فراوانی را تحمل کرد. پس از آزادی از زندان مبارزات و خدمات
اجتماعی اش را از سر گرفت و در ساختن مسجد، حمام و یاری رساندن به مومنان پیش قدم
بود.
در دوران اوج گیری انقلاب اسلامی، با
سخنرانی های جامع و افشاگری رژیم شاهنشاهی، پیشاپیش صفوف راهپیمایان مردم را به
مبارزه علیه رژیم جبار و وابسته ی پهلوی تشویق می کرد. پس از پیروزی شکوهمند
انقلاب اسلامی، خدمات اجتماعی اش را شدت بخشید و در منطقه ی غرب تهران و شهرستان
کرج، منشأ خدمات چشمگیری شد. قلب و روحش مالامال از عشق به اسلام و قرآن بود و در
کسوت مقدس روحانی پوینده ی راه انبیا و ائمه اطهار (ع) و میراث دار امین پیام آن
ها بود. بارها از سوی منافقین کوردل تهدید شد؛ اما لحظه ای از نشر فرهنگ شریعت و
تشیع در میان جوانان باز نایستاد.
وی در 27 اسفندماه سال 1360 در حالی
که قصد عزیمت به کرج را داشت، توسط منافقین تروریست با شلیک گلوله هدف قرار گرفت و
در سنّ 37 سالگی روح مطهرش به سوی بارگاه الهی رجعت کرد و به فیض عظمای شهادت نایل
آمد. پیکر مطهر این شهید عزیز در گلزار شهدای بوئین زهرا و در کنار دیگر شهدا آرام
گرفت.
تدوین و تنظیم توسط گروه فرهنگی هاتف (سایت صبح)
3
